Wandeling zonder bestemming

Vanmorgen liep ik zonder route. Geen kaart, geen podcast in mijn oren, alleen het ritme van mijn voeten op het zandpad achter het dorp.

De dervish draait niet om ergens te komen. Hij draait omdat het draaien zelf de stilte in het midden zichtbaar maakt. Zo liep ik ook: cirkelend om iets dat geen naam heeft.

Onderweg schreef ik een couplet in mijn hoofd. Thuisgekomen was ik het weer vergeten. Dat is goed. Wat echt van mij is, komt vanzelf terug — als een vogel die de ramen van het huis al kent.

Misschien is dat wat ik met deze site wil: geen bestemming aanbieden, maar een pad. Loop mee, zolang het duurt.