De luxe van de stilte

Toen ik in Zweden kwam wonen, viel me als eerste de ruimte op. Niet de ruimte van de bossen en de meren — die kwam later — maar de ruimte in het geluid. Of beter: de ruimte waar geluid niet was.

In de winter trok de sneeuw het laatste restje ruis uit de wereld. Ik liep het bos in en hoorde alleen mijn eigen voetstappen, mijn adem, en af en toe een vogel die kennelijk ook niet begreep waarom hij iets zei. De stilte was daar geen afwezigheid. Ze was een aanwezigheid, zo tastbaar dat je erin kon wonen.

Pas toen begreep ik dat stilte een luxe is. Niet een luxe die je koopt, maar een luxe die je wordt gegeven als er niets meer hoeft. In Nederland was stilte altijd een pauze geweest — even stil, en dan weer verder. In Zweden was het omgekeerd: de stilte was de grondtoon, en al het andere was de onderbreking.

En toen gebeurde er iets bijzonders. Omdat het om me heen stil werd, werd het ook in mij stil. De gedachten die anders overal bovenop zaten — die automatische, onnodige aandacht voor van alles — legden zich neer als sneeuw. En in die binnen-stilte hoorde ik dingen die er altijd al waren: een melodie, een zin, een weten zonder woorden.

Daar herkende ik het aforisme uit mijn Guitar Craft-tijd: "Music is the Cup that holds the Wine of Silence." De beker is het muziekstuk, het verhaal, de website. De wijn is wat er altijd al was.

Die luxe heb ik meegenomen. Ze past in geen koffer, maar ze past overal. Deze plek is een poging haar met je te delen.